Papa eraro de l' katedro

de Wolfgang Kirschstein

La mondo frenezas. Pro diversaj komprenoj de kelkaj antikvaj tekstoj mortas centoj da homoj. Pro interreligiaj konfliktoj praktikantoj de iu ortodoksio murdas najbarojn, kiuj aliortodokse kredas aŭ praktikas. Por la grandeco de Dio (ĉu ĉiam la sama), por plialtigo de la Dia gloro, pro atribuita malrespekto al dogmoj de iu kredantaro, pro ajnaj kialoj fanatikuloj povas ardigi sin kaj mobilizi amaskoleron laŭbezone. Tiu konflikto evoluas nun en la islama mondo, sed plej ekstremistaj fortoj klopodas eksporti tiun sintenon al neislama mondo. Tio estas minaco ne nur por Eŭropo, sed ankaŭ por la libereco de ĉiu homo, kiu preferas la vivon en malferma socio.

Ni ne volas kaj neniam akceptos dekretojn de ekzemple ŝario en nia sekulara mondo. Sed kion ni efektive volas? Unu el la problemoj kun nia tielnomata “multkultura” socio estas, ke la sola komune akceptata valoro ŝajne estas ne havi valorojn. Estas diversaj ideoj pri homaj rajtoj en la mondo, sed la celo devus esti: mond-etiko, kiu ebligus la pluvivadon de la malferma socio sur tiu planedo.

Konfliktoj pro ideologiaj kaŭzoj helpas nur ekstremistojn de ĉiu flanko. Tion ni vidis en la komenco de ĉi tiu jaro, kiam furiozis la debato ĉirkaŭ la “danaj desegnaĵoj”. Jam tiam silentis la voĉo de prudento, dum fanatikuloj postulis la morton de la desegnistoj, kaj gajnis la politika dekstrularo en Danlando. Ju pli da specialaj rajtoj islamanoj postulas en socio, kiu traktu ĉiujn egale, des pli akriĝos la antagonismoj kaj des pli ni moviĝas en la direkto kun ŝtato, kiu havas paralelajn sociojn — memmortigema strategio, kion eblas observi jam en pluraj landoj de Eŭropo. Ĉu ni vere volas tion? Mi ne!

Apenaŭ eblas trovi solvon per “pacigo” de radikalaj elementoj per cedoj al iliaj postuloj. Tio estus la plej netaŭga strategio. Urĝe bezonatas vojo por trovi manierojn de paca kunvivado de ĉiuj religioj, gentoj, rasoj, konvinkoj kaj vivmanieroj. Ankaŭ islamanoj (ne islamistoj!) en niaj landoj devas vivi kun ni kaj ni devas vivi kun islamanoj en- kaj alilande, sur nia komuna planedo.

Kaj nun pri la papo. En Regensburg la papo faris teologian prelegon pri la rilato inter kredo kaj racio. Laŭ li, en la sekulara socio estas maltro da kredo kaj en la islama mondo maltro da racio. Por substreki tiun tezon li citis tekston, en kiu la bizanca imperiestro Manuelo II debatis kun islama apologeto. Manuelo demandis: “Montru al mi, kion bonan Mohamedo estis alportinta al la mondo … kaj vi trovos nur abomenaĵojn”.

El Courrier internationalTuj venis akra protesto de islamaj teologoj: “La papo ofendis la profeton”. Kaj resonis tra la tuta Oriento: “La papo ofendis la profeton”. Kvankam kelkaj ofenditoj agnoskis, ke ili ne scias ĝuste, kiamaniere la papo ofendis la profeton. Ili tamen postulis, ke papo Ratzinger senkondiĉe pardonpetu. Kaj, kvazaŭ por respondi la demandon de la bizanca imperiestro, okazis denove mobilizado de lokaj huliganoj kun la konataj sekvoj, diversaj bruligoj, itala monaĥino murdita… kaj similaj bubecaj agoj.

La papo eldiris faktajn erarojn kaj estas dubinde, ĉu vere estas invito al samnivela dialogo, se la bazo estas, ke ties ideoj estas neraciaj, sed krom tio la reagoj pli similas al ĉantaĝo ol al dialogo inter civilizacioj.

La mondo ne estas facile dividebla je “Domo de Islamo” kaj “Domo de Milito”, kiel faras tradicia Islamo. Ni ĉiuj devas elteni la ĉeeston de alispecaj homoj. Anstataŭ “respekti” la dogmojn de aliaj, ni devus antaŭ ĉio respekti la homan dignon de tiuj, kiuj havas malsamajn vivkonceptojn.

Kristanoj de la 14a jarcento havis tiun sintenon, sed la nunaj kristanaj kredantoj ofte mem kontribuas arde al la kritiko de la kredo. Filozofo Bertrand Russell verkis la libron Kial mi ne estas kristano, kaj mortis en sia 98a vivojaro en sia lito. Verkisto Ibn Warraq verkis Kial mi ne estas islamano, sed li vivas “subtere” kun protekto de la polico.

Ne estus granda troigo diri, ke la estonteco de nia planedo dependas de la moderaj muzulmanoj.

Hodiaŭ mi ricevis malferman leteron de 38 islamaj kleruloj al Benedikto XVI[6]. La plej grava aspekto estas, ke ili verkis la leteron kaj ke ili kondamnas la koleron de la strato. “Ni esperas, ke ni ĉiuj evitos la erarojn de la pasinteco kaj estonte vivos kune en paco, komuna akcepto kaj respekto”. Ni esperu, ke ili ankaŭ inkluzivas la homojn, kiuj havas sekularajn konvinkojn. Tio estus plia paŝo al tutmonda etiko. Jen nia mondo…

Notoj

1. Vd. La Ondo de Esperanto, 2006, №4-5, pĝ. 27.

2. Versio 1: En 2005 la fi-kredanta ĵurnalo ofendis la nomon de l' Profeto kaj ne nur tiun, fakte ankaŭ la tutan kredantaron, ĉar ili bildigis lin kun bombo en la turbano. Tiel ili diras, ke la islamanoj ĝenerale estas sekvantoj de teroristo. Tio ankaŭ estas blasfemo de la sankta revelacio.

Versio 2: En dana provinca ĵurnalo aperis desegnaĵoj de Mohamedo, la fondinto de la religio Islamo. La adeptoj de tiu religio opinias, ke tiu Mohamedo ne taŭgas kiel ilustraĵo, fari tion estas krimo laŭ iuj ordonoj en ilia leĝaro. Krome la ĵurnalo aŭdacis meti Mohamedon en satiran kuntekston. Por instigi ekscitiĝon delegacio de danaj imamoj veturis al la alta pastro en Kairo. Sekve tiu sukcesis ardigi la feĉon de la regiono, kiu demonstris sian indignon per diversaj bruligoj kaj aklamis: “Mortu ĉiuj, kiuj asertas, ke islamo ne estas pacama”.

3. Vidu ekzemple http://www.slate.com/id/2149863/ aŭ pli profunde: http://www.tnr.com/doc.mhtml?i=20061009&s=nirenberg100906

La Ondo de Esperanto. 2006, №11 (145).


Diversaj artikoloj | Hejmo